Test je ook mee?
Wij werken aan een nieuwe lay-out.
Vanaf 2 april is deze beschikbaar. Wil je de nieuwe lay-out alvast gebruiken?
Test nu mee en laat ons weten wat je er van vindt!
Ik doe mee! Liever niet
Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Op één van de warrmste zommeroavenden van dit joar heb ik af-esproken met Hendrik Groeneveld. Ik wört gastvrie ontvangen op hun veranda. Toos schenk 'n komme thee veur mien in en veur hun zelf 'n komme koffie en dan vroag ik Hendrik um wat oaver ‘m zelf te vertell’n.“Ik bin Hendrik Groeneveld en ik woon an de Vèèndiek 4 in Oosterhuuzen en hier heb ik altied ewoond. Mien va en moe heb hier de boerderi-je ehad. Dit huus hef mien vader nieuw ebouwd in ‘35. In ‘72 binne wiele etrouwd en he-w ’t huus verbouwd, dat hef Hannes Hartgers nog edoan.Ik bin etrouwd met Toos en wie heb 2 kinder, Riana en Petra.Ik bin van ‘46 dus in ’52 bink noar schole egoan. Wie hadd’n juffrouw Roos en juffrouw van Erp en toen meester Meijer, ’t laatste half joar heb ik meester Bruins ehad. Ha-w ‘m mar eerder ehad, hee leern ons vul meer moderne dingen as dat meester Meijer dat deed. Hee had toen zo’n DKW motorfietse en dan hatte knipperlichten an de handschoenen zitten, dus dan mosse de duum en de wiesvinger tegen mekaar doen dan ging 'n lampien knipper’n. Dat was asse de hand uutstak.Ik bin van Oosterhuuzen naar de lanbouwschole egoan an de Doggersbank. Ik zol de boerderi-je overnemmen, dat was de bedoeling. Ik had bèter noar de technische schole kunnen goan, mar goed die keuze was emaak en ik zat d’r. Wie hadd’n hier mar 6 koeien, dus ja doar ko-j niet van lèven, dan mos ie wel bie goan koop’n en ’t trok mien toen toch niet. Toen ik van schole kwam he-k eerst 2 joar erejen met Ruth Eikendal op de melkwagen, ha-w heel Oosterhuuzen. Wie hadd’n de één noa grootste rit van Loenen van de melkfabriek. Ik was toen nog gien 16, ’t begon in januari en ik werd in februari 16. Ik ree op de trekker en hee gooi’n de bussen d’r op. Wie hadd’n 28 gulden per rit en Ruth zei dat mot ’t dubbele wurd’n en allemoal waar’n ze ‘t doarmee mee eens. Ruth die schreef ’t, die schreef 56 gulden bie de volgende inschrieving, mar de rest ging d’r toch nog onder zitten en toen wa-w de melkrit kwiet.Toen bin ik noar de Groot egoan, he-k op de shovel ezèètn. ‘t Huus woar oew breur noe zit die heb ik nog uut egraven, mit zo’n over de kop lajer van Warklus. Dat was ’t huus van Marinus Hartgers. Doarna bink dienst in egoan, dat was in 65, lichting 65-3, elke 2 moand ha-j een nieuwe lichting. Toen he-k anderhalf joar in dienst ezèèt’n. Noa mien dienstied ging ik schepen die hier deur ’t kanaal kwamen lössen. Dat was veur van Gelder, dat was slech spul wa-w in zakken mossen scheppen, dat stoof, ’t was ene witte bende. Later bin ik bie Thomassen terech ekommen. Ik had al ’s ‘n keer e-informeert, maar dat kon eerst niet. Later heur’n ik bie ome Jan in de kroeg van iemand die doar wark’n “a-j wilt mo-j noe kommen want ze zuuk nog chauffeurs”. Zo bink bie Thomassen terech ekommen, doar hek 38 joar ezèèt’n. Ik heb 20 joar op de auto erejen, ik reej internationaal, ik ging ’s moandags weg en ik mos mar zien wanneer ik weer thuus kwam, dan kon woensdag wehn, maar ok donderdag of vri-jdag. Ie mos toen bell’n bie pompstationsZe hadd’n al ‘s evroag Hendrik wi’j niet mee helpen op de planning Dat hek edoan, wie hadd’n 65 chauffeurs en doar bi’j hartstukke druk mee de hele dag.En ik heb 3 joar op de distributie eloop’n. In oktober 2005 bink mit de Vut egoan, ik kon d’r mit 59 uut, ideaal, dat was toen.Toen ik thuus kwam begon Theo Kleverwal te vroagen “wi’j niet meehelpen mit ‘t Dorpshuus?”Ik zat al in de evenementencommissie, toen ha-w rommelmark op de laatste zoaterdag van augustus en de fietsvierdaagse, maar dat was mar ’n paar keer per joar. Ik zei ik wil wel trappen in de oudpapierbak. Toen vroeg’n ze wi’j niet in ’t bestuur komm’n en zo zachies an rol ie oaveral in.Zo’n Dorpshuus mot ok blieven bestoan, dat gif gewoon ’n verbintenis mit ’t dorp. ’t Is bes mooi wark.A-j ’n bitjen kunt repareren is ok makkelijk, waterleiding, stroomdroadjen, dat is veur mien gien probeem. Ik bin noe beheerder.”Ik vroag an Toos hoe lang offe doar mee bezig is. Toos begint te lachen en zeg “Ik mot weer noar Dorpshuus toe zegge dan”.Hendrik geet weer varder mit zien verhaal “as d’r wat aan de hand is dan belt ze. Wie doet ok bardienst, 1 of 2 keer in de moand. Toos maakt 1 keer in de moand schoon mit Lientje Schotpoort, Gerda van de Beld en Riet Kleverwal. Ik maak woensdagmiddag de sportzaal schoon 1 keer in de moand. De eerste moandag in de moand komp Harry Klein Leugenmors , Jos Streppel, Gerrit van Hunen, Evert Jan Wilbrink en ik um half 10 bie mekaar en kieke wie wa-w doen kunt en dat kan van alles wehn. Um de 6 wèken heb Toos en Bets Zwierenbarg de weekend schoonmaak.Verhuur en sleutelafgifte dut Karin Noordanus. As d’r probemen bint dan wört ze noar mien verwezen. As d’r wat is dan mo-w d’r op af. Ie kunt noe online reserveren op Ons Oosterhuizen en dan krieg ie de veurwaarden veur verhuur toe estuurd ,dat is veul bèter. In ’t begin mos ik doar an wennen, maar dit wark makkelijker ok veur degenen die schoonmaak. Ie kunt zo kieken offe verhuurd is op de site. Dat wark goed.Appjes wark ik niet mee. Ik wil niet zo’n ding, ik heb 15 joar de planning edoan dat was 24 uur, ik was thuus bereikbaar, ik nam de lieste altied mee noar huus. De chauffeurs mossen veur 5 uur bellen mar waren ze later dan kregen ze te heuren bel mar mit Groeneveld”Toos vult aan “dan was hee weg en dan kreeg ik ze an de telefoon” “Ik kreeg soms ’s margens um 5 uur telefoon as ’n chauffeur niet kon lajen. Deurum mot ik noe niet dat gepiep an de kop” legt Hendrik uut, “mar dat zal eerdaags toch wel kommen.Mirjan Kleverwal is noe de veurzitter van de evenementen commissie en doar wark ik veul mee, ik heb wel 'ns an eur evroag of zee veur mien ‘n appje wol rondsturen noar de anderen.Mit Mirjan dat is prettig warken want aj wat afsprèèk dan gebeurt ’t dus ok. Tegen eur zeg ik wel es stuur mien maar een mail.”’t Is mien dudelijk dat Hendrik veul veur ’t Dorpshuus dut. Ab Oosterkamp die zelf al vanaf ’t begin bie ’t Dorpshuus betrokken is vertelt mien “op dit moment is Hendrik onmisbaar veur ’t Dorpshuus.” Ik vroag as laatste an Hendrik wat d’r verandert is in Oosterhuuzen en hee vertelt varder:“As de veurdeure lös steet dan loop ie noar binnen toe, zo bin ik op egruuit. As d’r dan een portemonnee op toafel lig dan blief ie doar van af. Dat is noe niet meer.De boerderi-jen die bint weg, hier is de boerderi-je weg, die van oe va, van Hans Wilbrink, eerder had bi-jnoa elk huus ’n paar koeien. Sommigen die leafden d’r van, mar d’r waren ok boeren die warken argens, mar die hadd’n wel een paar koeien. Maar ’t vee is weg. D’r kump dus meer import. Plat proaten dat wurt noe moeilijker. Ik proat gewoon plat, dan ze-k ze ’t wel as ze ’t niet kunt verstoan, ik hol mien eigen taal gewoon an.Sommigen ze-k Oosterhuuzen dat verandert, ja dat is noe eenmoal zo. As ow huus te koop kump dan zeg ie ok niet datte ’n ton goedkoper is veur iemand uut de buurte. Wat dat betreft woont d’r nog veul mensen die uut de buurte komp. Ik woon op mien geboorteplek net as ieje en zo bint d’r nog 'n heel stel. Ruth Eikendal, Gart Jan de Groot, Henny Berends, oew breur Wim, Jan Oosterkamp, Gerjan Dolman die woont allemoal nog op de geboorteplek en bint nooit verhuusd. Rita Gorsseling woont weer op de ouwe plek. Anderen bint in Oosterhuuzen blieven wonen zoas Jaantje, Corrie van Gaart van Kee, Toos Brouwer , Jan Krumer en oew breur Dick, de jongens van ter Haar, um d’r mar wat te nuum’n. Mensen die hier komp wonen die denk soms anders argens over, maar proat d’r mee. Ik mark da-j prima samen kunt warken, as iemand zeg dat kan niet dan lig ’t ok an oezelf. ’t Hoef ok niet altied volgens oew regels te lopen, zo warkt ’t niet. Veurlopig woon ik hier nog noar mien zin. Ik mot soavens um 10 uur nog de straaljager kunnen pakken um 'n stuk iezer deur te sliepen zonder da-k problemen mit mien buurman heb. Of d’r is mooie muziek op de radio dan mot doar niemand las van hebben en dat heb ze noe niet. Mar ie mot ok rèèkening holl’n met mekaar. Dat dejen ze vrogger ok. Vrogger werd’n d’r op moandag gien gier uut erejen. Dan werd d’r rèkening ehouden met de wasse. Moandag was wasdag en de vrouwen hadd’n dan de wasse an de lien hangen. De boer ging dan niet in de weie doarnoas gier in brengen. Tegenwoordig is ’t injecteren en wört d’r niet meer egierd, dat is allemaol verandert.”Wat dus nooit veranderd is, dat is de gastvrieheid van Hendrik en Toos. Van mien moeder heur ik dat dit vrogger ok altied al zo was. Ze vertel’n dat ze altied eroepen werden veur koffie as ze bie hun in de weie bezig waren.Noe noa het gesprek löt Hendrik mien nog effen ’t huus zien. Ik mot ok nog effen kieken noar de foto’s die hee op zolder van ’t Dorpshuus evonden hef en diete allemoal escand hef en die noe bie ‘m op de computer stoan. Doar zit prachtige plaatjes bie. Wie weet steet één van disse foto’s op de volgende Oosterhuuzen kalender. Want ok doar zet Hendrik zich ieder joar veur in.Bertus Reuvekamp
Op één van de warmste zomeravonden van dit jaar heb ik afgesproken met Hendrik Groeneveld. Ik word gastvrij ontvangen op hun veranda. Toos schenkt een kop thee voor mij in en voor hun zelf een kop koffie en dan vraag ik Hendrik om wat over hem zelf te vertellen.“Ik ben Hendrik Groeneveld en ik woon aan de Veendijk 4 in Oosterhuizen en hier heb ik altijd gewoond. Mijn vader en moeder hebben hier de boerderij gehad. Dit huis heeft mijn vader nieuw gebouwd in 1935. In 1972 zijn we getrouwd en hebben we het huis verbouwd, dat heeft Hannes Hertgers nog gedaan.Ik ben getrouwd met Toos en wij hebben 2 kinderen, Riana en Petra.Ik ben van 1946, dus in 1952 ben ik naar school gegaan. Wij hadden juffrouw Roos en juffrouw van Erp en toen meester Meijer, het laatste half jaar heb ik meester Bruins gehad. Het laatste half jaar kwam hij, maar hadden we hem maar eerder gehad, hij leerde ons veel meer moderne dingen dan meester Meijer deed. Hij had toen zo’n DKW motorfiets en dan had hij knipperlichten aan de handschoenen zitten, dus dan moest hij de duim en de wijsvinger tegen elkaar doen en dan knipperde er een lampje. Dat was als hij de hand uitstak.Ik ben van Oosterhuizen naar de landbouwschool gegaan aan de Doggersbank. Ik zou de boerderij overnemen, dat was de bedoeling. Ik had beter naar de technische school kunnen gaan, maar goed die keus was gemaakt en ik zat daar.Wij hadden hier maar 6 koeien, daar kon je niet van leven, dan moest je wel bij gaan kopen en het trok mij toen toch niet.Toen ik van school kwam heb ik eerst 2 jaar gereden met Ruth Eikendal op de melkwagen, hadden we heel Oosterhuizen. Wij hadden de één na grootste rit van Loenen van de melkfabriek. Ik was toen nog geen 16, ’t begon in januari en in februari werd ik 16. Ik reed op de trekker en hij gooide de bussen er op.We hadden 28 gulden per rit en Ruth zei dat moet het dubbele worden. Allemaal waren ze het daarmee eens en Ruth die schreef het die 56 gulden bij de eerstvogende inschrijving. Maar de rest die ging daar nog onder zitten en toen waren we de melkrit kwijt.Toen ben ik naar de Groot gegaan en heb ik op de shovel gezeten. Het huis waar jouw broer nu woont heb ik nog uitgegraven, met zo’n over de kop lader van Werklust. Dat was het huis van Marinus Hertgers. Daarna ben ik dienst in gegaan, dat was in 1965, lichting 65-3, elke 2 maanden had je een nieuwe lichting. Anderhalf jaar heb ik in dienst gezeten. Na mijn diensttijd ging ik schepen die hier door het kanaal kwamen lossen, dat was voor van Gelder. Dat was slecht spul wat we in zakken moesten scheppen, dat stoof, het was ene witte bende. Later ben ik bij Thomassen terecht gekomen. Ik had al eens een keer geïnformeerd, maar eerst kon dat niet. Later hoorde ik bij ome Jan in de kroeg van iemand die daar werkte “Als je wilt moet je nu komen want ze zoeken nog chauffeurs”. Zo ben ik bij Thomassen terecht gekomen. Daar heb ik 38 jaar gezeten. Ik heb 20 jaar op de vrachtwagen gereden, ik reed internationaal, ik ging op maandag weg en ik moest maar zien wanneer ik weer thuis kwam, dan kon woensdag zijn, maar ook donderdag of vrijdag. Je moest toen bellen bij benzinestations.Ze hadden al eens gevraagd Hendrik wil je niet meehelpen op de planning. Dat heb ik gedaan, wij hadden 65 chauffeurs en daaar ben je hartstikke druk mee de hele dag.En ik heb 3 jaar op de distributie gelopen. In oktober 2005 ben ik met de VUT gegaan, ik kon er met 59 uit, ideaal, dat was toen.Toen ik thuis kwam begon Theo Kleverwal te vragen “wil je niet meehelpen met het Dorpshuis?”Ik zat al in de evenementencommissie, toen hadden we rommelmarkt op de laatste zaterdag van augustus en de fietsvierdaagse, maar dat was maar een paar keer per jaar. Ik zei ik wil wel trappen in de oudpapierbak. Later vroegen ze wil je niet in het bestuur komen en langzamerhand rol je overal in.Zo’n Dorpshuis moet ook blijven bestaan, dat geeft een verbinding in het dorp. Het is best mooi werk. Als je een beetje kunt repareren is dat makkelijk, waterleiding, stroomdraadje, dat is voor mij geen probeem. Nu ben ik beheerder.”Ik vraag aan Toos hoe lang hij daar mee bezig is. Toos begint te lachen en zegt: ”Ik moet weer naar het Dorpshuis toe zegt hij dan”. Hendrik gaat weer verder met zijn verhaal “als er wat aan de hand is dan bellen ze. We doen ook bardienst, 1 of 2 keer in de maand.Toos maakt 1 keer in de maand schoon met Lientje Schotpoort, Gerda van de Beld en Riet Kleverwal. Ik maak woensdagmiddag de sportzaal schoon 1 keer in de maand. De eerste maandag in de maand dan komen we bij elkaar om half 10, Harry Klein Leugenmors, Jos Streppel, Gerrit van Hunen, Evert Jan Wilbrink en ik en dan kijken we wat we kunnen doen en dat kan van alles zijn. Om de 6 weken hebben Toos en Bets Zwierenberg de weekend schoonmaak.Verhuur en sleutelafgifte doet Karin Noordanus. Als er problemen zijn dan worden ze naar mij verwezen. Als er wat is dan moeten we er op af. Je kunt nu online reserveren op OnsOosterhuizen en dan krijg je de voorwaarden voor verhuur toegestuurd, dat is veel beter. In het begin moest ik daar aan wennen, maar dit werkt makkelijker ook voor degenen die schoonmaken. Je kunt zo kijken op de site of het verhuurd is. Dat werkt goed.Appjes werk ik niet mee. Ik wil niet zo’n ding, ik heb 15 jaar de planning gedaan en dat was 24 uur, ik was thuis bereikbaar, ik nam de lijst altijd mee naar huis. De chauffeurs moesten voor 5 uur bellen, maar waren ze later dan kregen ze te horen bel maar met Groeneveld.”Toos vult aan ”dan was hij weg en dan kreeg ik ze aan de telefoon”“Ik kreeg soms ’s morgens om 5 uur telefoon van een chauffeur die niet kon laden. Daarom moet ik nu niet dat gepiep aan mijn hoofd” legt Hendrik uit, “maar dat zal eerdaags toch wel komen.Mirjan Kleverwal is nu voorzitter van de evenementencommissie en daar werk ik veel me. Ik heb wel eens gevraagd aan haar of zij een appje wilde rondsturen naar de anderen. Met Mirjan werken dat is prettig want als je wat afspreekt dan gebeurt het dus ook. Tegen haar zeg ik wel eens stuur mij maar een mail.”Het is mij duidelijk dat Hendrik veel voor het Dorpshuis doet.Ab Oosterkamp die zelf al vanaf het begin bij het Dorpshuis betrokken is vertelt mij “op dit moment is Hendrik onmisbaar voor het Dorpshuis.” Ik vraag Hendrik wat er veranderd is in Oosterhuizen en hij vertelt verder:“Als de voordeur open is dan loop je naar binnen toe, zo ben ik opgegroeid. Als er dan een portemonnee op tafel ligt dan blijf je daar van af. Dat is nu niet meer zo.De boerderijen zijn weg, hier is de boerderij weg, die van jouw vader, van Hans Wilbrink, eerder had bijna elk huis een paar koeien. Sommigen leefden daarvan, maar er waren ook boeren die werkten ergens, maar die hadden wel een paar koeien. Maar het vee is weg.Er komt meer import. Plat praten wordt nu moeilijker. Ik praat gewoon plat, dan zeggen ze het wel als ze het niet kunnen verstaan, ik hou mijn eigen taal gewoon aan.Sommigen zeggen dat Oosterhuizen verandert, ja dat is nu eenmaal zo. Als jouw huis te koop komt dan zeg je ook niet dat die een ton goedkoper is voor iemand uit de buurt. Wat dat betreft wonen er nog veel mensen die uit de buurt komen. Ik woon op mijn geboorteplek net als jij en zo zijn er nog een heel stel. Ruth Eikendal. Gert Jan de Groot, Henny Berends, jouw broer Wim, Jan Oosterkamp, Gerjan Dolman, die wonen allemaal nog op de geboorteplek en zijn nooit verhuisd. Rita Gorsseling woont weer op de oude plek. Anderen zijn in Oosterhuizen blijven wonen zoals Jaantje, Corrie van Gaart van Kee, Toos Brouwer, Jan Kruimer, jouw broer Dick, de jongens van ter Haar, om er maar wat te noemen.Mensen die hier in het dorp komen wonen denken soms ergens anders over, maar praat er mee. Ik merk dat je prima samen kunt werken, als iemand zegt dat kan niet dan ligt dat aan jezelf. Het hoeft ook niet altijd volgens jouw regels te lopen, zo werkt het niet.Voorlopig woon ik hier nog naar mijn zin. Ik moet ’s avonds om 10 uur nog de straaljager kunnen pakken om een stuk ijzer door te slijpen zonder dat ik problemen met mijn buurman heb. Of er is mooie muziek op de radio dan moet niemand daar last van hebben en dat hebben ze nu niet. Maar je moet ook rekening houden met elkaar. Dat deden ze vroeger ook. Vroeger werd er op maandag niet gegierd. Dan werd er rekening gehouden met de was. Maandag was wasdag en alle vrouwen hadden dan de was aan de lijn hangen. De boer ging dan niet in de wei ernaast gier inbrengen. Tegenwoordig is het injecteren en wordt er niet meer gegierd, dat is allemaal veranderd”. Wat dus nooit veranderd is, dat is de gastvrijheid van Hendrik en Toos. Van mijn moeder hoor ik dat dit vroeger ook altijd al zo was. Ze vertelde dat ze altijd geroepen werden voor koffie als ze bij hen in de wei bezig waren.Nu na het gesprek laat Hendrik mij nog even het huis zien. Ik moet ook nog even kijken naar de foto’s die hij op zolder van het Dorpshuis gevonden heeft en die hij allemaal gescand heeft en die nu bij hem op de computer staan. Daar zitten prachtige plaatjes bij. Wie weet staat één van deze foto’s op de volgende Oosterhuizen kalender. Want ook daar zet Hendrik zich ieder jaar voor in.Bertus Reuvekamp
In ‘t zonnetje: Oranje Comité Oosterhuizen De Oranjevereniging, opgericht in 1932 als een vereniging voor Klarenbeek en Oosterhuizen, gaat in 1962 verder als Oranje Comité Oosterhuizen. De club van 10 mannen wordt voorgezeten door Hans Schroven. Zelf lid sinds 2001, volgde Hans ongeveer 14 jaar geleden Henk de Groot jr. op als voorzitter van de Stichting Oranje Comité Oosterhuizen. Het Comité probeert jongelui uit Oosterhuizen die binding hebben met het dorp te interesseren in de organisatie. “Jonge mensen erbij is altijd goed. De jonge jongens in de club zijn zo handig met computers, dat zie je dit jaar ook aan het mooie boekje”. Na een 40 jarige samenwerking met de Familie Steenbergen is het Oranje Comité dit jaar voor het eerst weer alleen verantwoordelijk voor de gehele organisatie van de Pinksterkermis. “Het was lastiger dan we voor ogen hadden”, zegt Hans. “Vooral de contacten met de kermis exploitanten bleek een uitdaging omdat in al die jaren geen namen, geen contactgegevens waren genoteerd. Weet de juiste mensen dan maar eens te vinden.” Anders dan de vergaderingen van de vereniging, die sinds de allereerste begin woordelijk werden genotuleerd. Trots laat hij mij het gekoesterde boekje zien. “Kun jij ontcijferen wat hier staat?” Een boekje met een keurig handschrift, kenmerkend cursief, geeft inzicht in het oorspronkelijke doel van de vereniging. “Iets karakteristieks organiseren, sportief en sociaal, voor en door het dorp en de kinderen van de basisschool”. In een tijd waarin er verder weinig vermaak was, was de introductie van de pinksterkermis door het Comité een zeer welkome afleiding. Ook Hans herinnert zich: “Ik keek er als klein kereltje ook zeer naar uit om naar de kermis te mogen gaan”. Inmiddels een ware Oosterhuizense traditie, de jaarlijkse pinksterkermis weet niet alleen de kinderen maar ook de volwassenen van ons dorp te enthousiasmeren. Voor de kinderen de kermisattracties, voor de volwassenen de muziek en gezelligheid onder genot van biertjes in en om de tent. De opzet van de kermis is sinds jaar en dag hetzelfde. De vrijdag begint met activiteiten voor de kindjes van OBS Oosterhuizen in de grote tent en wordt afgesloten met het vogelschieten. Het Oude Veen levert flink wat schutterskoningen. “Vorig jaar was het Ruben Brinkhuis, Bennie Jansen is het twee keer geweest, Wilbrink, Heuvink ook eens. Wanneer ben ik eens aan de beurt?” vraagt Hans zich hardop af. Het vogelschieten is altijd een onderdeel geweest, net zoals de rommelmarkt en de feesttent. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. “Behalve de dansstijl” zegt Toos. De zaterdag begint met een trekkertocht voor oldtimer tractoren en in de middag mogen de sportievelingen volleyballen of touwtrekken. De dag wordt afgesloten met muziek. Maandagmorgen, voordat onze hanen kraaien, is er al activiteit aan de Kattenkuule. Als vast onderdeel van het pinksterweekend trekt de rommelmarkt van heinde en ver mensen aan om spulletjes te kopen of juist van de hand te doen. De vroege vogels, waaronder vaak de handelaren, worden beloond met de betere hebbedingetjes. Waaraan gaan we merken dat de Oranje Comité het dit jaar zelf doet? Wat is er anders? “Er is een professionele slag gemaakt. We krijgen een hele nette toiletgroep, er is beveiliging en de feesttent zelf gaat zeker opvallen, die is echt mooi! En ook waterdicht, een vereiste voor de muzikanten en hun instrumenten bij slecht weer. Het ziet er gewoon strakker uit” legt Hans trots uit. “We hebben geen intentie om het te laten groeien. Dat zie je bijvoorbeeld in Klarenbeek waar ze met een veel groter budget werken. Dan moet er al gauw sprake zijn van een semi professionele organisatie, en dat willen we niet. De wens is een kermis die voor iedereen toegankelijk is. Dat is de reden waarom we geen entree heffen.” Over het algemeen verloopt het weekend rustig en is er in al die jaren nooit een noemenswaardig incident of voorval geweest. Daar is Hans trots op. “Er is in al die jaren nooit politie te pas gekomen. Het gekste wat we ooit hebben meegemaakt, was een incident uit een tijd waarin mensen nog niet volledig de gevaren inzagen van het met alcohol achter het stuur kruipen. Toen kwam er een kermisbezoeker met zijn auto midden in de nacht onder te stoomtrein. Zijn auto kwam volledig total loss in het gat terecht, links onderin de wei. De betreffende bestuurder was gelukkig op tijd uit zijn auto gekomen maar moest vervolgens twee dagen onderduiken om uit het zicht van de politie te blijven.” Een fantastische traditie die het dorp rijk is, dankzij de organisatie van de mannen van de Oranje Comité Oosterhuizen! Oosterhuizen, 13 mei 2018 Gülsah van den Heuvel-Cebe Buurtverbinder OnsOosterhuizen.nl Je vindt het inschrijfformulier voor het vogelschieten op onze site OnsOosterhuizen.nl.
De bevrijding van Oosterhuizen‘Met een oranje strik in mijn haar stond ik te kijken naar alle Canadezen die voorbij reden.’ Mijn moeder, Hanna Reuvekamp – Wilbrink kan het zich nog goed herinneren. Aan het eind van Het Oude Veen bij de Molenberg stond ze samen met iedereen uit ons dorp te kijken. Ook de nog in Oosterhuizen aanwezige evacués op dat moment waren erbij. Oosterhuizen was bevrijd! Het was op de verjaardag van haar jongere broer Hans die op die dag 6 jaar was geworden, dinsdag 17 april 1945.De bevrijding van Nederland begon in het zuiden van het land. Al in 1944 kwamen de geallieerden Nederland binnen en aan het eind van dat jaar waren ze gekomen tot de grote rivieren. Zo waren onder andere Den Bosch en Nijmegen dat jaar al bevrijd.Na het Rijnland offensief in 1945 lukte het om de Rijn over te steken en eind maart bereikten de Canadezen de Achterhoek. De Achterhoek en ook Overijssel en Drenthe werden in korte tijd bevrijd. Naar het westen was de IJssel nog een barrière die genomen moest worden. Dat lukte op woensdag 11 april, toen staken de Canadezen de IJssel over bij Gorssel. Snel trokken ze in westelijke richting en zo werd Twello op donderdag 12 april bevrijd.De volgende waterhindernis die de Canadezen tegenkwamen was het Apeldoorns kanaal. Onder andere. de Deventer brug in Apeldoorn was inzet van de strijd. Er waren hevige gevechten op zaterdag 14 april. Door het mislukken van deze aanvallen hadden de Canadezen de indruk dat Apeldoorn hardnekkig zou worden verdedigd. Het aanvalsplan werd daarom aangepast. Er werd besloten dat Apeldoorn ook vanuit het zuiden, dus vanaf de kant van Beekbergen moest worden aangevallen. Daarbij zou zware artilleriebeschieting moeten worden ingezet.De Duitsers hadden de bruggen over het kanaal die nog intact waren opgeblazen bij het naderen van de Canadezen. Op zondag 15 april hadden de Canadezen de oostkant van het kanaal bereikt. Om over te steken moest er nu eerst een brug worden aangelegd.Al eerder in de winter 1944 - 1945 hadden de Canadezen de kanaalovergang Klarenbeek – Loenen als een belangrijk kruispunt van wegen oost – west en noord - zuid bestempeld. Daar werd dan ook de brug gebouwd, een Class 40 Bailey brug, die op maandag 16 april om 22.30 uur klaar was.In Dieren was er door burgers bij de sluis een overgang over het kanaal gemaakt die geschikt was voor kleinere voertuigen. Op maandag 16 april ’s morgens kon daar de Saskatoon Light Infantery (S.L.I.) het kanaal over. Dezelfde ochtend werd er al een grotere brug geplaatst. In Dieren waren geen Duitsers meer aanwezig. Onmiddellijk werd er verkend richting Laag Soeren en langs het kanaal tot het belangrijke punt bij Loenen. De Saskatoons gingen verder verkennen richting Oosterhuizen.Zo kwamen de Canadezen op 16 april voor het eerst in Oosterhuizen. Volgens Gerrit Gorsseling (Gaart van Jan) kwamen er wel 20 gevechtswagens vanaf Loenen langs het kanaal via de Achterste Kerkweg Oosterhuizen binnen. Op het kruispunt met de Molenberg hebben ze even stil gestaan en vervolgens reden ze weer terug via de Veendijk.Mijn vader, Lammert Reuvekamp, zag 3 Canadese gevechtswagens die ‘een rondje rond de school reden’, vanaf de Achterste Kerkweg via een weg die er nu niet meer is (van de Achterste Kerkweg tot aan Het Oude Veen langs het terrein van de school) reden ze door Het Oude Veen en via de Molenberg gingen ook zij weer terug. De Canadezen zagen bij deze verkenning vanaf de driesprong Het Oude Veen / Molenberg richting Lieren twee roadblocks zoals het in de verslaglegging van de S.L.I. is vastgelegd. Op het moment van deze verkenning waren er nog Duitse soldaten in Oosterhuizen, zij bevonden zich o.a. in loopgraven langs de Molenberg in het weiland net buiten het huidige bord van bebouwde kom Oosterhuizen. Een half uur later stonden zij bewapend met pantservuisten te wachten tot de Canadezen weer zouden komen. Mijn vader zag dat ze zich verscholen achter de heg bij de Hollander aan Het Oude Veen (nr. 18), hij kon dat goed zien vanaf ons erf. Ook bij Gorsseling aan de Molenberg achter de heg en in de schuttersputten stonden de Duitsers te wachten, maar die dag kwamen de Canadezen niet meer.Voor de mensen uit de buurt was er alle reden om de nacht door te brengen in de schuilkelders. Gerrit Gorsseling is die nacht wakker gebleven en was op de deel toen hij gerommel hoorde, de volgende dag bleek dat er granaat inslagen waren in een boom op hun erf en in de tuin bij de Hollander aan Het Oude Veen, waarbij al het glas van de kas sneuvelde.De volgende ochtend, dinsdag 17 april kwamen de Canadezen van de Princess Patricia’s Canadian Light Infantery (PPCLI). Dit was een ander legeronderdeel dan de verkenners van de dag ervoor. Honderden tanks kwamen uit het bos via het Pompje Oosterhuizen binnen en reden over de Molenberg richting Lieren. Daarbij moesten ze de tankval omzeilen die door de Duitsers was aangebracht op de Molenberg vlakbij de boerderij van de fam. Gorsseling, maar door het droge voorjaar konden ze zo over het land rijden, waarbij ze wel dwars door de heg gingen.Op verschillende plekken waren nog Duitsers aanwezig die gevangen werden genomen. Er waren twee Duitsers bij de barakken bij de school (die barakken stonden daar vanwege de inkwartiering van 1940) en op aanwijzingen van mensen uit de buurt en met behulp van een evacué die Engels sprak werden 8 Duitsers gevangen genomen die zich verscholen in een schuur bij de boerderij van de familie Gorsseling aan de Achterste Kerkweg, dat is de boerderij met de grote linde. Tenslotte werd een doodsbange Duitse soldaat gevonden in de oudpapierbak bij de school.De Canadezen hebben die dag ook Lieren, Beekbergen en Apeldoorn bevrijd. Uiteindelijk waren er geen gevechten nodig om Apeldoorn te bevrijden. Het was mensen van het verzet gelukt om de Duitse soldaten zichzelf over te laten geven. Die soldaten hadden de opdracht om de Deventer brug op te blazen bij het naderen van de Canadezen. Apeldoorn kon worden bevrijd zonder veel doden en gewonden en zonder veel schade aan het dorp.Mien Berends – de Hollander herinnerde zich de bevrijding van Oosterhuizen goed en heeft de tekst van het lied dat meester Munster na de bevrijding heeft geschreven altijd bewaard. Ze kon het ook nog heel zacht zingen en de melodie was herkenbaar. Het was gemaakt op de wijze van God Save the Queen. Nu kennen we dat als het Engelse volkslied, maar tot 1980 was dit ook het officiële Canadese volkslied.De zeventiende aprilWat was het toen nog stilHoe mooi de natuurIn het vroege morgenuurKwamen de bevrijders hierWat hadden wij een groot plezierDat vergeten wij nooit O Canada mooi landWij reiken u de handVer overzeeWij leden door de strijdMaar gij hebt ons bevrijdWij danken u ten alle tijdDriewerf hoeraOp deze kaart is in beeld welk deel van Nederland bevrijd was net voor de bevrijding van Oosterhuizen. Het is een screenshot van een animatie van de bevrijding van Nederland 1944 - 1945 van NIMH, Nederlands Instituut voor Militaire Historiehttps://www.youtube.com/watch?v=MBXKiWvA5isBronnen:De site Apeldoorn en de Oorlog van de Stichting Bevrijding ‘45Canadezen in actie – Hen Bollen en Paul VroemenInformatie van P. Boesveld uit TwelloInformatie van dhr. Ham van het Bevrijdingscomité Beekbergen Lieren OosterhuizenInformatie van Gerrit Gorsseling, Hendrik Gorsseling, Mien Berends – de Hollander, Ploon Viets – de Hollander, Hans Wilbrink, Hanna Reuvekamp – Wilbrink, Willie Reuvekamp, Lammert Reuvekamp en Dinie Vriezekolk – Reuvekamp. Allen woonden zij bij de bevrijding in Oosterhuizen.
Juf Steenbergen, altijd al juf in Oosterhuizen ‘Voor mij is elke dag een feestje, ik zou hier niet meer weg willen, voor geen goud.’Juf Steenbergen, zo kennen we Toos Steenbergen in Oosterhuizen. Een juf die haar sporen in het onderwijs dik verdiend heeft en meerdere generaties Oosterhuizenaren leerde lezen, weet van geen ophouden en werkt nog steeds op obs Oosterhuizen. Gelukkig maar, want wat is onze school zonder juf Steenbergen.Juf Steenbergen is de eerste inwoner van Oosterhuizen die we als buurtverbinders interviewen voor de rubriek ‘In het zonnetje'. Omdat ze het verdient, en omdat we menen dat ook de nieuwe inwoners van ons dorp deze bijzondere juf zouden moeten kennen. Het liefst zouden we alle juffen en meesters interviewen maar we moeten ergens beginnen.Als je kersverse echtgenoot werkt in Arnhem en woont in Apeldoorn, en jij bereid bent om te verhuizen naar de Veluwe, dan ga je samen wonen in Oosterhuizen. Op een plek bij Apeldoorn, waar je je eigen huisje kunt bouwen. Dat was voor Toos Steenbergen-de Groot de start in ons dorp.Het is 1939 als Toos de Groot wordt geboren in Breda. Voordat ze in 1966 naar de Veluwe kwam, werkte Toos als onderwijzeres in Brunssum. En net voordat ze in Maastricht aan de slag wilde, ontmoette ze haar man Cor Steenbergen, tijdens een bijeenkomst in Utrecht. Ze verhuisde naar Oosterhuizen en Toos kreeg een baan bij de School aan de Eendrachtstraat no 19. Eenmaal in verwachting van hun eerste baby, stopte ze met werken. Dat ging zo in die tijd. En oppas was ook al niet makkelijk te regelen. In 1972 begon juf Steenbergen als invalster op obs Oosterhuizen, als vervangster van iemand met zwangerschapsverlof. Toos had inmiddels twee dochters en mevrouw Capel kon oppassen. Maar als het niet anders kon, ging de kleine Annemarie gewoon mee naar school, en sliep op een matrasje in de klas. Ook dat kon in die tijd.‘Begin jaren 90 werd hoofdmeester Bruins opgevolgd door juf Janny de Jongh. Bruins staat bekend om zijn begeleiding van kinderen die extra aandacht nodig hadden. Kinderen kwamen van heinde en ver naar onze school. Hij had een groot hart voor probleemkinderen en gaf tot op hoge leeftijd bijles thuis. In het team was er afstand tot het hoofd van de school. Er was geen overleg, de directeur besliste. Met de komst van juf de Jongh veranderde dat. Er brak een tijd aan waarin het team centraal stond, met een sfeer van het samen doen, en vertrouwen in elkaar. Ook in deze tijd kregen kinderen de aandacht die ze verdienden, maar een verwijzing voor sommige leerlingen naar speciaal onderwijs pakte ook goed uit. In deze tijd veranderde de rol van de gemeente, toen werkgever van het openbaar onderwijs; een school kreeg jaarlijks een budget en daar moest je het mee doen. In de periode daarvoor stuurde je de rekeningen naar de gemeente en had je er als school verder geen omkijken naar.’‘De school was, net als nu, betrokken bij de buurt, en de buurt bij de school. Dat is het mooie aan een dorp, met een kleine school, waarin je elkaar kent en de sociale controle in positieve zin een rol heeft’, zo gaat juf Steenbergen verder. ‘Ik ken de families, en heb meerdere generaties leren lezen. Neem bijvoorbeeld Gerrie Kuiper, ik had haar in de klas en daarna dochter Kim Hertgers, en nu Kim’s zoon Sven van Gerrevink. Ik vind het bijzonder dat ik vele kinderen heb kunnen leren lezen. Dat vind ik de basis van waaruit kinderen zich verder kunnen ontwikkelen. Ik geef nog steeds bijles op school en daar geniet ik erg van. Ik kan de kinderen zo toch nog iets meegeven. En er is waardering van het team, voor wat je doet. Dat is al zo sinds Janny de Jongh hoofd van de school is. Dat is haar grote verdienste.’‘De saamhorigheid in het dorp is groot. Daar ben ik blij mee. Als het stormt, belt de buurvrouw of ik boodschappen nodig heb. Een buurman sluit de kranen af in de winter, en ik heb hulp bij de ramen. De jongens van Capel verzorgen de tuin. Zo kan ik fijn blijven wonen op mijn eigen plekje. Ik heb mijn auto verkocht en doe alles op de fiets. Toen ik laatst van de tandarts terugkwam, was het al donker. Het fietspad langs het kanaal was slecht verlicht. Ik ben gaan lopen omdat ik bang was dat ik het kanaal in zou fietsen. Er stopten meerdere voorbijgangers, met de vraag of ze iets voor me konden betekenen. Heel vriendelijk allemaal. Ik heb de Dorpsraad gevraagd of er iets aan gedaan kon worden. Karin van Essen pakte het op en in mum van tijd stonden er lantaarns langs het fietspad. Niet teveel maar toch, er wordt naar je geluisterd. Dat zijn de fijne dingen van het platteland. Maar de wereld wordt wel individueler. Het is zaak om de nieuwe inwoners erbij te houden. Saamhorigheid is belangrijk; je wilt hier allemaal op een goede manier oud worden.’‘De buurtsite onsoosterhuizen.nl volg ik trouw en ik lees alle berichten. Zoals ik al eerder zei, zou ik het op prijs stellen als er ook familieberichten geplaatst zouden worden. Zodat je weet wie er geboren wordt, en waar mensen overlijden. Zodat je er eventueel langs kunt gaan. In de Stentor staat ook niet alles meer. En bovendien wordt de krant minder gelezen.’Oosterhuizen, 11 april 2018Hanneke Stegeman, buurtverbinder onsoosterhuizen.nl Ps. Het lukte me niet om Toos te zeggen. Ik had het me wel voorgenomen. Ik vind het zelf ook prettig als mensen je en jou tegen me zeggen, zeker nu ik ouder word. Maar Toos Steenbergen-de Groot is en blijft juf Steenbergen, en daar zeg je gewoon U tegen. Om wie ze is: een bijzondere en kranige dame! Dat juf Steenbergen nog maar lang en gelukkig in Oosterhuizen mag wonen! De volgende personen die we gaan interviewen zijn Hendrik Groeneveld en de heren van het Oranjefeest. Wordt vervolgd!
Pagina's (1): 1